Grachten van Amsterdam

Wie zijn wij?

De initiatiefnemers

Grachten van Smaragd is een groeiend samenwerkingsverband van buren, woonbootbewoners en verschillende organisaties. Het initiatief komt van twee walbewoners van de Da Costakade, Amsterdam: Rian Verpalen en Toon van de Put. In het dagelijks leven zijn we programmamanager en redacteur.
Uitkijkend uit op 13 grijze woonbootdaken en dagelijks fietsend langs wel 80 grijze daken en dachten we: “Kan dat anders?”

In mei 2015 staat in NRC een oproep aan Amsterdammers om met ideeën te komen voor de viering van Amsterdam 750 jaar stad in 2025.

Op 27 oktober 2015 pitchen we het idee ’Grachten van Smaragd – alle woonboten een groendak’ op de bijeenkomst ‘Amsterdam 750 – nog tien jaar te gaan’ in Pakhuis de Zwijger. De ontvangst is zeer positief!

Het idee sluimert verder in onze gedachten tot we het weer een keer kunnen presenteren op het FabCity Ideelab van De Gezonde Stad op 6 juni 2016. Ook daar zijn de reacties zeer enthousiast. Tijd om uit te vinden wat woonbootbewoners zelf eigenlijk van het idee vonden!

Om dat te peilen besluiten we een pilot te gaan op te zetten op kleinere schaal, in onze eigen buurt: de Da Costabuurt in Amsterdam Oud-West, een stukje stad met een hoge concentratie woonboten: 103. Met financiële steun van de gemeente organiseren we  een informatieavond, waarvoor we bij alle woonbootbewoners in onze eigen wijk, een uitnodiging bezorgen.

Maar liefst bijna een kwart van alle woonbootbewoners komt op de eerste informatieavond 13 december 2016. Gemeente, Rooftoprevolution en groenbedrijf Van der Tol geven presentaties. Het is inspirerend en aanstekelijk, en duidelijk dat er nog vele vragen zijn. Met een enthousiaste kerngroep gaan we daarmee aan de slag.

Een van de betrokken woonbootbewoners stuurt een advertorial van Sedumworld uit het blad Vlot door, over een lichtgewicht Sedumsysteem, speciaal geschikt voor woonboten.

Op de tweede bijeenkomst op 6 februari 2017 licht Jan Mossel, de leverancier, dat lichtgewicht systeem,  toe: de helft van het gewicht en de kosten van een traditioneel systeem, je kunt het zelf aanleggen… Daarmee lijkt een groendak voor de aanwezige woonbootbewoners ineens heel bereikbaar.

Om te ervaren hoe makkelijk het gaat, leggen we met ons eigen groep zelf het groendak aan op de woonark Bilderdijkkade 801. Hier zie je Jan Henk van De Gezonde Stad het eerste rolletje Sedum overhandigen aan Brigitte Beets de eigenaresse, die het weer doorgeeft aan Rik Hartog, woonbootbewoner aan de Amstel en lid van de Vereniging Waterwonen.

Vele handen maken licht werk en binnen 3,5 uur heeft het dak een metamorfose ondergaan.

Een heel tevreden team, en blije eigenaresse en buurt, en wij hebben ons filmpje om te laten zie hoe eenvoudig en leuk het zelf samen aanleggen van een Sedumdak is.

De aanleg van een volgend dak, op de Stadhouderskade in Amsterdam, is aanleiding voor het Vara programma ‘Groen Licht’ om opnamen te maken. Het item wordt uitgezonden op maandag 22 mei.

Na weer één ochtendje werk op 4 maart 2017, wederom een groene oase… en een goedkeurend oog van een nijlgans op het speciale Vlinder en Bijenhotel.

Financiën

Wij (Toon en Rian) werken sinds 2015 vrijwillig aan de Grachten van Smaragd. Voor de pilot, vroegen we eind 2016 subsidie aan bij het Stadsdeel West en kregen deze ook toegekend.

In juli 2017 heeft Sedumworld, onze zeer gewaardeerde partner van de Grachten van Smaragd, ons per gerealiseerde sedumdak op een woonboot in Amsterdam, €200,- commissie aangeboden. Daar zijn we heel erg blij mee want we hadden inmiddels ook alweer ongedekte kosten gemaakt en dat was eerlijk gezegd niet de bedoeling.

We willen graag onafhankelijk blijven opereren. Door zelf geen financieel belang te hebben, kunnen wij, in onze ogen, woonbootbewoners open blijven benaderen met ons idee. Daarom hebben we het volgend bedacht:

  • € 100 gebruikt Grachten van Smaragd om (naast met subsidiebijdragen) de kosten te kunnen dragen voor het promoten van het idee Grachten van Smaragd, verjaardagscadeau voor Amsterdam 750 jaar in 2025.
  • € 100 doneren we aan Samos Volunteers, een vluchtelingenorganisatie bestaande uit internationale vrijwilligers op het Griekse eiland Samos. Sinds 2016 werken we daar af en toe zelf als vrijwilliger en ook anderszins proberen we Samos Volunteers te ondersteunen. Voor meer informatie zie: https://samosvolunteers.org/ en https://www.facebook.com/samosvolunteers  Een indruk van hoe vluchtelingen in het kamp op Samos verblijven kunt u hieronder lezen.

199 new arrivals | A crisis that is not going away

On Thursday Aug 3th 2017, 152 people landed on Samos. Another 47 people reached the island on Sunday. We tend to highlight the good things happening around here, but it’s not quite as romantic. Not even close. Let us throw some numbers at you:

The only Registration and Identification Center (camp) on Samos, located up in the hills of Vathi. The place was originally set up to accommodate 700 people, who would stay for about a week. Now, approximately 1300 people are crammed into this area smaller than 2 football stadiums, often for longer than a year.

There are 103 toilets in the camp and 98 showers. In summer, the water is cut-off constantly, leaving people without a way to wash or refresh themselves. There is very little shade and in the sun, it is not unusual for the tents to heat up to 40 degrees Celsius inside. It gets so hot during the night, people decide to sleep outside. The majority of people don’t have direct access to electricity or running water at all. The camp is overcrowded so privacy is non-existent. Safety, health and sanity are in constant jeopardy. The living standards are far beneath low.

Since the EU-Turkey deal, refugees of any nationality are being kept on Samos for months and months on end, awaiting the result of their interview. Boredom, desperation and uncertainty are key words describing this waiting process. Depression is a common theme and life in the camp is so stressful that traumas can hardly be processed. In fact, it is very likely that the majority of the adults and children are inflicted by a second trauma while living here. Last week, a man tried to commit suicide next to a playground. His attempt was not successful, but there were 30 children present to witness the commotion and the aftermath.

Of the 1300 people residing in the camp, around 400 are under 18. Over 100 of these are toddlers, between the age of 0 and 5. Most of the kids in the camp don’t get any form of education as involved organisations can’t provide for all. Parents are often depressed, lacking the energy to care for or look after their children. They grow up in circumstances that will leave a scar forever.

Despite the fact that the issue is not as widely covered by the media as it was a year ago, this crisis is still very real and much to our regret it doesn’t seem like it will be solved anytime soon. We don’t have the solution to the crisis, but we work very hard to offer every human being affected with solace and try to instil a sense of normality in these extremely abnormal, undignified circumstances.